3 - دعوت همه پيشوايان اسلام به قرآن موجود - قابل توجه اينكه بررسى كلمات پيشوايان بزرگ اسلام نشان مىدهد كه از همان آغاز اسلام همه يك زبان مردم را به تلاوت و بررسى و عمل به همين قرآن موجود دعوت مىكردند ، و اين خود نشان مىدهد كه اين كتاب آسمانى به صورت يك مجموعه دست نخورده در همه قرون از جمله قرون نخستين اسلام بوده است . سخنان على ع در نهج البلاغة گواه زنده اين مدعا است : در خطبه 133 مىخوانيم و كتاب اللَّه بين اظهركم ، ناطق لا يعيا لسانه ، و بيت لا تهدم اركانه ، و عز لا تهزم اعوانه : « كتاب خدا در ميان شما است ، سخنگويى است كه هرگز زبانش به كندى نمىگرايد ، و خانه اى است كه هيچگاه ستونهايش فرو نمىريزد ، و مايه عزت است آن چنان كه يارانش هرگز مغلوب نمىشوند » . در خطبه 176 مىفرمايد : و اعلموا ان هذا القران هو الناصح الذى لا يغش و الهادى الذى لا يضل : « بدانيد كه اين قرآن نصيحت كننده اى است كه هرگز در نصيحت خود غش و خيانت نمىكند ، و هدايت كننده اى است كه هيچگاه گمراه نمىسازد . و نيز در « همين خطبه » مىخوانيم : و ما جالس هذا القرآن احد الا قام عنه بزيادة او نقصان : زيادة من هدى ، او نقصان من عمى : « هيچكس با اين قرآن همنشين نمىشود مگر اينكه از كنار آن با فزونى يا نقصان برمىخيزد : فزونى در هدايت و نقصان از گمراهى « ! . در دنباله همين خطبه باز مىخوانيم : « ان اللَّه سبحانه لم يعظ احدا به مثل هذا القرآن ، فانه حبل اللَّه المتين و سببه الامين : « خداوند پاك احدى را بمانند اين قرآن اندرز نداده است ، چرا كه اين ريسمان محكم الهى است ،